Przysłowie ,,ciekawość jest pierwszym stopniem do piekła" nie ma w zawodzie reportera żadnej racji bytu. Ciekawość jest raczej pierwszym stopniem do stworzenia interesującego materiału.

Ciekawi są moi rozmówcy - czasami z trudem znajdujący choćby pięć minut czasu na udzielenie wywiadu, a niekiedy godzinami opowiadający mi swoje historie. Doba wydaje się wcale nie mieć tylko 24 godzin - gdy podczas lunchu nagrywasz wypowiedź celebryty, po południu przekupujesz piwem gentlemana przy stoisku ze starymi książkami, a wieczorem robisz sondę wśród siedzących w swych autach taksówkarzy.

Ciekawa jest Warszawa, która - wraz ze swoimi mieszkańcami - pozostaje niewyczerpanym źródłem pomysłów na kolejne tematy. To miasto - pełne barw, kolorów i sprzeczności- intryguje i inspiruje. Choć jestem rodowitym warszawiakiem - codziennie poznaję je na nowo.

Ciekawe jest Radio Kolor- w którym stawiam swe pierwsze kroki jako reporter. Nim dołączyłem do jego ekipy, byłem dziennikarzem raczej piszącym. Zamiana pióra na mikrofon stanowiła wyzwanie- ale, gdyby cofnąć czas, zrobiłbym dokładnie to samo.

Ciekawe jest moje CV - zwłaszcza rubryka ,,wykształcenie". Zawsze lubiłem mówić, że jestem typowym przedstawicielem kasty o nazwie ,,wieczni studenci" (z akcentem na słowo ,,wieczni") politologii.

No i wreszcie - ciekawy jest mój tryb pracy i życia. Zarządzane na 10 rano planowania stanowią dla mnie potężne wyzwanie - może dlatego, że wielokrotnie mijam się z Kusym i Sudą w drzwiach bladym świtem. Oni wyspani zmierzają do studia, by rozpocząć ,,poranek" - ja zaś zmierzam na Żoliborz wprost do swojego łóżka.