"I Me Mine" – jak ja to uwielbiam… i piosenkę Beatlesów i swoje emploji (proszę zachować pisownię). Chociaż nie ukrywam, że osoba, która doprowadza mnie do największego szału to ja sam.

A mogło być tak pięknie: białe koszule, krawat i dobrze skrojony garnitur. Ekonomista, inżynier budowlany, może nawet specjalista od marketingu. Żelazna ręka rock n’ rolla okazała się bezlitosna i na zawsze wciągnęła Marcinka w ciemne czeluści Żelaznej dziewicy, czarnego Sabbathu i pięknej brzydoty Keitha Richardsa, a także potęgi „Holidays In the Sun” – if ju noł łot aj min!

Pierwsze wejście do Radia Centrum (po odbiór nagród) będę pamiętał do końca życia. W istocie podobno taniej mnie było zatrudnić, niż co tydzień fundować nagrody!
Czyli i wielkie szczęście i jednocześnie naturalna konsekwencja zainteresowań: film, teatr, muzyka i książki.
Nieustanne poszukiwania i stany maniakalno - depresyjne: czy wszystkiego będę miał okazję dotknąć, posłuchać, obejrzeć, przeczytać.

O dzięki Wielki Manitou, że posłałeś mnie na front radiowej komunikacji i mogę dostąpić zaszczytu obcowania z najbardziej odjechaną grupą społeczną. Ani to kasta ani to sekta. Może seksta!
I tak upływa 13 rok przed mikrofonem. I love this game!

Jeśli chodzi o sukcesy pozaradiowe - to ok. 3000 razy zaśpiewałem z Davidem Bowie, Depeche Mode, The Clash i White Stripes. Supportowałem też wielokortnie w swoim przedpokoju KULT, AC/DC i U2!

Prywatnie jestem niczym nieskrępowanym łobuzem, ulicznym poetą i bożyszczem kobiet na całym świecie.
Serce me skradli i duszę kąsają nieustannie: Monty Python, Roman Wilhelmi, David Bowie i of course Moja Monty!

Lubię ludzi, snowboard i placki ziemniaczane.
Od trzech lat podpisuję się pod hasłem: ojciec jest tak samo ważny jak matka! A jak matka gdzieś wyjedzie... to nawet ważniejszy!
Nieustannie chciałbym się w sobie rozeznać, póki nie będzie za późno!